Van perfectionisme naar contact

Als moeder wordt ik mij de laatste maanden op nieuwe manieren bewust van de terroriserende illusie van perfectie. Hoewel ik weet dat het niet kan, vind ik m’n eigen ‘fouten’ toch behoorlijk onverdraaglijk.

Tot op zekere hoogte helpt het mij om m’n imperfectie te accepteren als deel van het leven. Ik wordt hierdoor wat milder naar mezelf.

Wat me hierin echter opvalt is dat ik nog steeds kijk naar de situatie vanuit ‘goed/fout’ denken; perfect of imperfect. Is accepteren van je imperfectie l werkelijk wat anders dan het streven naar perfectie? Voor je het weet moet die acceptatie ook weer perfect… Ik draai daar in ieder geval in vast.

Volgens mij zien we iets over het hoofd wanneer we op deze manier kijken. In de kern draait het er niet om of je het ‘goed’ of ‘fout’ doet, maar gaat het om het contact zelf. Voor mijn kinderen is het belangrijker dat ik aanwezig ben op een manier die vervulling geeft aan de relatie, dan of ik het ‘goed’ of ‘fout’ heb gedaan.

Vanuit dat perspectief is het uitgangspunt het contact wat wij hebben over bijvoorbeeld alle emoties die langskomen. Niet of de emoties of het gedrag goed of fout waren, maar de manier waarop we hierover praten. Mogen we boos zijn en kunnen we het goed maken? Is er ruimte om iets niet te kunnen of te willen en hoe verhoudt dit zich tot ieders grenzen en behoeften? Draagt ons contact bij aan opbouw? Ook wanneer we het gevoel hebben dat we iets verkeerd deden?

Vervullende relaties gaan voor mij over of ik in staat ben te herstellen wat niet goed ging, in plaats van dat ik mezelf de grond in boor voor wat ik fout heb gedaan. Mijn kinderen hebben meer aan het herstellen van ons contact vanuit mijn verantwoordelijkheidsbesef, dan aan een moeder die verdrinkt in schuldgevoelen terwijl ze ondertussen blijf steven naar acceptatie van wat ze dan weer imperfect vind aan de schuldgevoelens.